Kafeinin Öğrenme Üzerindeki Tesiri Düşünülenden Farklı Çıktı

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Günlük hayatımızda “Kahve içmeden uyanamıyorum.” ya da “Kahve alayım da zihnim açılsın” diyen çok sayıda beşerle karşılaşıyoruz. Bilim beşerlerine nazaran bu durum gerçeği pek de yansıtmıyor. En azından ellerindeki datalar bu tarafta bir izlenim ortaya koyuyor. 

Sürekli kahve içmenin bir yararı olmuyor

ABD’de bulunan Butler Hastanesi Nöro modülasyon Araştırma Fasilitesi‘nden araştırmacılar, 20 katılımcı ile bir çalışma gerçekleştirdi. Bu çalışmada, farklı düzeylerde kahve tüketimine sahip şahısların beyin aktiviteleri incelendi. Ortaya çıkan sonuçlar ise şaşırtan oldu. 

Bilim insanları, uzun periyot kuvvetlendirme (Long term Potentiation – LTP) ismi verilen beyin sistemlerini tahlil etti. LTP tek başına bir sistem değil, daha çok bir sistem kümesi olarak göze çarpıyor. Farklı LTP çeşitleri üzerinden beyindeki bellek, kronik ağrı, husus bağımlılığı üzere nöral devrelerin uzun-dönem şekillenmesine bağlı değişikliklerin büyük kısmında rol oynuyorlar. 

Sinir hücrelerimiz aşikâr bir şeyleri tekrar tekrar yaptıkça güçleniyor. Bu yapılar güçlendikçe beynimiz öğrenmeye de daha hazır hâle geliyor. Tekrar ettiğimiz şeyleri gitgide daha âlâ yapmamızın nedeni de aslında bu. Bu güçlenme kapasitesine de plastisite ismi veriliyor.

Araştırmalara nazaran kafein tüketimi, bir mühlet sonra beynin öğrenme kapasitesini azaltıyor. Bu görüşün nedeni ise adenozin adlı unsur. Kafein bizim uykumuzu açmak için adenozini baskılıyor. Adenozin ise biriktikçe beynin plastisitesini azaltıyor. Daha az plastisite demek de daha az öğrenebilme kapasitesi manasına geliyor. Kahve tüketimi artan bireylerin beyin plastisitesinde düşüş olabiliyor. 

Yine de bu araştırmayı çok da kesin olarak görmemek gerekiyor. Çünkü araştırmanın iki noktası dikkat çekiyor. Bunlardan birincisi, yalnızca 20 kişinin çalışmada yer alması. İkinci nokta ise bireylerin kahve tüketimlerinin kendi beyanları üzerinden takip edilmesi. Yeniden de bu çalışma, gelecekteki çalışmalar için bir öncü olacaktır. 

Araştırmada Frontiers in Psychiatry’de yayımlandı.